Gezondheid

De lange weg naar de diagnose Fibromyalgie

Al toen ik een jaar of 12/13 was begonnen de gewrichtsklachten. Met enige regelmaat kreeg ik pijn in mijn onderrug. De schoolarts had toen een vermoeden van scoliose, maar de huisarts was van mening dat het gewoon bij de pubertijd hoorde (groeipijnen o.i.d.). Dus er werd verder niet naar gekeken.
In de jaren die volgde is er veel gebeurd, zowel lichamelijk als psychisch.
(zie Een stukje van mijn leven, na het overlijden van mama)
In die periode kreeg ik o.a. regelmatig migraine aanvallen, acute rugpijn, bekkenpijn, slijmbeursontstekingen schouders, peesontstekingen enz.

Eind 2004 kreeg ik pijnklachten aan mijn linkerpols. In eerste instantie dacht de huisarts aan Carpaal tunnel syndroom (CTS). Bij de neuroloog de onderzoeken gedaan, maar dat was het niet. Die stuurde me door naar de orthopeed. Foto’s gemaakt, maar daar was niks op te zien. Vermoeden van overbelasting/verstuiking. Kreeg voor 6 weken een rustspalk van gips. Later zat er een Ganglion waar ik een cortison injectie voor heb gehad. Maar klachten zijn nooit helemaal weggeweest en ze wisten niet waar het vandaan kwam.

Een aantal jaar en een hoop ziekenhuisbezoeken later, bedachten ze dat het wel eens van mijn nek af kon komen en moest ik een MRI scan laten doen. Degene die de MRI deed, was een oude bekende van vroeger, dus die vertelde al een beetje wat hij had gezien op de MRI (beschadiging/artrose)
Het is niet helemaal met zekerheid te zeggen of de polsklachten van mijn nek afkwamen, aangezien ik in het jaar na het begin van de klachten, ook nog een auto ongeluk heb gehad.
Op het moment van het ongeluk had ik helemaal niet veel last van mijn nek, dat kwam de dag erna pas. Toch nog maar naar de huisarts gegaan en ik kreeg pijnstilling en een nekkraag om het rust te geven. vermoedelijk een whiplash.

Ondanks dat ik eigenlijk altijd wel gewrichtspijnen heb gehad, werkte ik in de schoonmaak, o.a. als industieel reiniger / vloeronderhoud (zwaar lichamelijk werk) en later weer terug in de horeca (keuken) Ik heb tot 2011 eigenlijk z.g.a. altijd (fulltime) gewerkt.

Tot ik in juni 2011 plotseling heel veel last van mijn nek kreeg. Ik dacht een spier verrekt/verkrampt, dus warmhouden en gewoon doorwerken.
Na een paar dagen werd het niet minder, maar juist erger, dus toch maar naar de huisarts. Hij vermoedde dat het door verkeerd belasten/overbelasting en/of stress kwam, dus naar de manueel therapeut (werd niet vergoed). Mocht dat na een aantal behandelingen niet werken, moest ik terugkomen en zou hij me doorverwijzen.
Ook moest ik me ziekmelden, waardoor mijn inkomen nog lager werd (o.a. de provisie viel weg). Met alle gevolgen van dien. (zijn we nu nog mee bezig om het op te lossen!)

Na een aantal behandelingen bij de manueel therapeut, werd duidelijk dat ik niet snel weer aan het werk zou kunnen. Hij vermoedde een (dubbele) nekhernia. Ik ging terug naar de huisarts en die heeft me doorverwezen en ik kreeg pijnstilling mee (zaldiar = tramadol/paracetamol).
Zoals gewoonlijk was er een lange wachttijd in het ziekenhuis, dus ik kon 2 maanden later pas terecht.
Na een onderzoekje kreeg ik een verstevigde nekkraag voor ’s nachts voorgeschreven, ik moest een MRI laten maken en accuut stoppen met manuele therapie.
Na de MRI moest ik weer terugkomen voor de uitslag.
Volgens de arts was er niks te zien op de MRI en was het dus geen hernia.
Raar!? aantal jaar ervoor was er nog artrose te zien!?
Moest dus de nekkraag aflaten en weer beginnen met de manuele therapie. Het zou dan binnen de kortste keren over zijn, want er was niks aan de hand.

Door wat ze in het ziekenhuis hadden gezegd, vond de arboarts ook dat ik gewoon weer kon gaan beginnen met werken. Het was geen hernia, dus de pijn zat tussen mijn oren! Op mijn werk waren ze het er niet geheel mee eens, maar ik moest wel op therapeutische basis weer beginnen (3×3 uur per week ofzo) tot einde contract.

In december werd mijn contract niet verlengd en kwam ik in de ziektewet bij UWV.
Kort daarna ben ik gestopt met de behandelingen bij de manueel therapeut. Het koste me een hoop geld en de pijn werd niet minder.
Weer terug bij de huisarts, die kon 2 dingen doen, of me doorverwijzen naar de pijnpoli voor een pijnblokkade, of navragen of ik in aanmerking kwam voor de rugpoli .
Ik zag een pijnblokkade niet echt zitten, dus wilde eerst de rugpoli proberen. Nadeel was alleen dat de behandeling daar niet vergoed werd (dit viel onder alternatieve geneeskunde). De intake dag werd wel vergoed.

Tijdens die dag heb ik verschillende artsen gezien (neuroloog, orthopeed en fysio) en zijn er onderzoeken gedaan. De oude MRI gegevens had ik bij me op cd en die hebben ze ook bekeken. Ik moest wel opnieuw in de MRI, omdat er al ruim een half jaar tussen had gezeten.
Aan het einde van de dag kreeg ik de uitslag: “U heeft een dubbele hernia op c5-c6, welke begint te herstellen.
Ze lieten het me zelfs zien op beide MRI scans. Al was het beeld van deze MRI veel scherper, was het voor een leek zelfs duidelijk te zien op beide.
Hoe was het dan mogelijk dat ze hier in het ziekenhuis zeiden “er is niks te zien” ??
Ze stelden een orthomanuele behandeling voor met Mckenzie Therapie. De fysio heeft gelijk al 1 behandeling gedaan en ik merkte direct verschil!
Ik ben daarna nog 3 keer daar geweest voor behandeling, maar omdat het niet vergoed werd (a €75 per behandeling) en hij een andere therapeut in Breda kende. Heeft hij mee doorverwezen naar Breda. Omdat dit een normale fysio praktijk was, waren de kosten ook een stuk lager. Jammer genoeg kreeg ik bij deze therapeut heel erg veel napijn, bij de 2e behandeling zelfs zo erg dat ik kort erna klappende koppijn kreeg, die 2 dagen aangehouden heeft. Ook werd de pijn in mijn nek weer erger. Ik ben dus gestopt met de behandelingen en thuis verder gegaan met de oefeningen.

Langzaam aan trok de ergste pijn weg, maar ik bleef krachtverlies in mijn arm houden. Waarschijnlijk toch de zenuw enigszins beschadigd door het te lang doorlopen/ verkeerde behandeling o.i.d.

Eind 2012 kreeg ik ook weer heel veel last van mijn rug/heup, met uitstraling naar mijn rechterbeen. ( heup loeiheet (ontsteking?) tintelingen, kuit/voet koud aanvoelen, uitval)
Door de huisarts werd ik ditmaal (op mijn verzoek) doorverwezen naar een reumatoloog.
Die heeft bloed afgenomen en foto’s laten maken van mijn bekken/si gewricht.
Hier was niks te zien, buiten wat artrose bij het SI gewricht. Maar dat was normaal voor mijn leeftijd en het werk wat ik altijd gedaan had. Ook geen ontstekingswaarden in het bloed. Dit kon dus niet de klachten veroorzaken.
Ze ging de triggerpoints nakijken. Ik reageerde heftig op 15 van de 18, waar ik er bij 3 zeer heftig reageerde.

Aan de hand van alle onderzoeken, kwam ze tot de diagnose Fibromyalgie.

Omdat nog steeds niet duidelijk is wat de oorzaak is, is er ook geen behandeling. Ik kreeg een verwijzing naar de reumaconsulent, waar ik al vrij snel terecht kon.
Zij stelde voor om een revalidatie traject in te gaan bij R-elan Breda

 

Advertenties

2 thoughts on “De lange weg naar de diagnose Fibromyalgie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s