Gezondheid

Chronische pijnklachten en morfine (opiaten) gebruik

Een interessant stuk dat ik van de week tegen kwam over morfine (en andere opiaten) en mijn ervaring.morfine

Bron: Hoe morfine aan klantenbinding doet

Morfinegebruik laat pijnklachten chronisch worden en maakt de pijn uiteindelijk nog erger ook. Tijd om over andere pijnstillers na te denken, stellen Linda Watkins en collega’s van de universiteit van Colorado in PNAS.

Ze ontdekten dat morfine en aanverwante opiaten niet alleen de bekende opioïde-receptoren activeren, maar ook een receptor in het ruggenmerg die niets met die anderen te maken heeft. Deze NOD-like receptor 3 (NLRP3) zwengelt het immuunsysteem aan. De ontstekingsreactie, die daar het gevolg van is, leidt tot chronische zenuwpijn.

Ze hebben het uitgeprobeerd bij ratten. Als die na een opzettelijk toegebrachte verwonding gedurende vijf dagen morfine kregen, bleven ze inderdaad tweemaal zo lang als anders overgevoelig voor pijnprikkels. Je hebt het dan over een paar maanden.

Dat dat nooit eerder is ontdekt, zou komen doordat überhaupt nog nooit lijkt te zijn gekeken naar nawerkingen van morfine op de lange termijn. Alleen de directe pijnstillende werking vond men interessant. Watkins en collega’s noemen dat zorgwekkend, zeker nu het gebruik van opiaten tegen chronische pijn de laatste jaren pijlsnel toeneemt. Het zou zomaar één van de redenen kunnen zijn dat morfine verslavend is, al gaan de auteurs niet zo ver om dat hardop te suggereren.

Ze hebben wel een manier in gedachten om het te verhelpen. De immuunreactie is het werk van speciale cellen, zogeheten microglia, die op morfine eigenlijk net zo reageren als op een zenuwbeschadiging. Die cellen zou je dus moeten afschermen zolang je morfine toedient.

Er zijn nog geen geneesmiddelen beschikbaar die dat kunnen zonder ook allerlei andere cellen te blokkeren. Maar als proof of principle hebben de onderzoekers ratten genetisch gemodificeerd zodat hun microglia zogeheten DREADDs (Designer Receptor Exclusively Activated by Designer Drugs) gingen aanmaken, dus een kunstmatige receptor die bindt aan een synthetisch molecuul. Inderdaad konden ze zo die microglia tijdelijk uitschakelen, en de chronische pijn na morfinegebruik voorkomen.

Voor mensen zul je uiteraard iets anders moeten verzinnen dan genetische modificatie, maar het loont duidelijk de moeite om daar onderzoek naar te doen.

bron: PNAS, University of Adelaide

 

Mijn ervaring met Opiaten:

Ik heb zelf een aantal jaar Zaldiar gebruikt (combi van tramadol en paracetamol), vanwege zwangerschap ben ik er toen mee gestopt. Sindsdien gebruik ik hooguit paracetamol.

De  Zaldiar heb ik voor het eerst gekregen bij de nekhernia(mei 2011), toen haalde het hooguit de scherpe randjes van de pijn af. In die periode gebruikte ik ook regelmatig het maximale (4×2 tabletten p/d). Door de nekhernia (en mogelijk te late goede behandeling) heb ik een zenuwbeschadiging. Dit uit zich in tintelingen en krachtvermindering links.

Januari 2012 ging ik naar een reumatoloog ivm (o.a.) hevige pijn in heup/bekken met uitstraling naar mijn benen. Zodanig dat ik geregeld door mijn benen zakte en niet meer kon lopen. Er werd bij onderzoeken niks gevonden. Behalve artrose SI-gewricht, wat normaal zou zijn voor mijn leeftijd. Toen kreeg ik de diagnose Fibromyalgie. Ik bleef met regelmaat de Zaldiar gebruiken. De artrose die ‘normaal’ zou zijn heb ik nog steeds mijn twijfels bij, sinds de zwangerschap van Elaiza heb ik weer veel last van mijn bekken/heupen. Zodanig dat ik weer geregeld door mijn benen zak, niet ver kan lopen en soms blij ben dat ik van de bank naar de wc kan lopen. Hiervoor hoop ik binnenkort naar de fysio te kunnen.zaldiar-325-mg-37-5-mg-60-tabletten

 

Sinds ik volledig ben gestopt (okt. 2013) met de Zaldiar, zijn mijn pijnklachten veranderd. Misschien door de zwangerschap(pen), misschien door het stoppen met de Zaldiar. Kort na het stoppen met de Zaldiar, ben ik ook gestopt met roken. Roken schijnt ook een negatief effect te hebben op (zenuw)pijn. Mijn linkerarm is wel verbeterd, de tintelingen zijn minder (alleen bij overbelasting of verkeerde houding) en ik heb weer meer kracht in arm en hand. Al komt dit ook door ‘training’. Ik til Elaiza natuurlijk dagelijks geregeld op. Toen ze net geboren was had ik best veel moeite met haar gewicht (3.5kg) op die arm, terwijl ik haar nu juist vaak links optil (11kg).

Nog steeds heb ik dagelijks pijn en op sommige dagen zodanig dat ik eigenlijk niks kan. Op dat soort dagen zou ik eigenlijk heel graag weer aan de pijnstillers willen, maar dan pak ik een paracetamol en mijn rust (voor zover mogelijk met een dreumes). De gemiddelde pijn die ik nu heb, is vergelijkbaar of iets erger dan toen ik nog wel dagelijks 4-8 tabletten Zaldiar gebruikte.

 

Liefs Linda

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s